لما كانت بتناديه - بقلم الشاعر -- #ابواويس_محمدعبدالرحيم

لما كانت بتناديه
كانت صورتها قدام عنيه
وصوتها جرس فى ودانه
ودقات قلبها طبله بدق عليه
لما سمع انها زعلانه
كان زعلان لزعلها
حتى النوم فارق عنيه
وبكاها صبح بكاه ووجع قلبه
اصلهم جسدين فى روح وحده
حب فى الفرح حب فى الزعل
اصله حب ساكن ومعشش فى جدران القلب
ودليله انه ملك العقل
وترك شعور بالوحشه فى الفرقه
وعند القيا اشواق ماليها حل
غير انهم يسمعوا دقات قلبهم
ويسيبوا نفسهم للهوى
ويطفوا نار الشوق بالنظر
اصله حب صافى
ما ساب ذرة للتجافى
ضم الحبايب ووعد بالوفا
فى الشدة والفرح سيان
فى القرب والبعد متلازمان
الدقه ليها نفس الصوت
كانها نغم بيحى الاشواق
ويتجمعوا ويتفارقوا على نفس الحنين
وقلبهم فيها بعض الانين
ازاى حيعدى يوم وفى بعاد
لكن يوم ما يتذكوا الميعاد
بيطفى معاه نار الحنين
#ابواويس_محمدعبدالرحيم